Gdzie gra Lukaku? Obecny klub i kariera piłkarza

W 2026 roku Romelu Lukaku gra dla SSC Napoli, gdzie jako napastnik z numerem 9 wciąż należy do czołówki europejskich goleadorów i jednocześnie pozostaje liderem reprezentacji Belgii. Belgijski snajper ma 33 lata, ważny kontrakt z Napoli do 2027 roku oraz status najlepszego strzelca w historii swojej kadry. Jeśli chcesz szybko ogarnąć jego obecny klub, drogę z Anderlechtu przez Premier League aż po sukcesy w Serie A i mistrzostwach świata, zobacz poniższy przegląd kariery.

Gdzie gra Lukaku w 2026 roku?

Od sezonu 2024/2025 Romelu Lukaku jest piłkarzem SSC Napoli. Do zespołu z południa Włoch trafił po wypożyczeniu do AS Romy, kontynuując serię występów w Serie A. W Napoli pełni rolę centralnego napastnika – gra na pozycji „dziewiątki”, wykorzystując przede wszystkim swoją masę (około 93–94 kg), wzrost w okolicach 190 cm i silniejszą lewą nogę.

Kontrakt Belga z klubem z Neapolu obowiązuje do 2027 roku (w bazach statystycznych widnieją daty 29.06 i 30.06.2027), a jego rynkową wartość w 2026 roku szacuje się na około 6 mln euro. To już nie poziom kwot z czasów rekordowych transferów do Manchesteru United czy Chelsea, ale wciąż typowa wycena doświadczonego snajpera, który daje gwarancję kilkunastu bramek w sezonie ligowym.

W swoim pierwszym pełnym sezonie w barwach Napoli (2024/2025) Lukaku rozegrał 36 meczów w Serie A i strzelił 14 goli, łącznie notując 38 spotkań i 14 trafień we wszystkich rozgrywkach. W kolejnych rozgrywkach dorzucił do tego mistrzostwo Włoch 2025 oraz Superpuchar Włoch 2026, co potwierdziło, że jego transfer był sportowym strzałem w dziesiątkę.

Jak wyglądała droga Lukaku do Napoli?

Romelu Menama Lukaku Bolingoli urodził się 13 maja 1993 roku w Antwerpii, dorastał jednak w Brukseli. Ma belgijskie obywatelstwo i kongijskie korzenie, a pierwsze kroki stawiał w małych klubach jak Rupel Boom, Wintam czy Lierse SK. Później trafił do FC Brussels, gdzie w rozgrywkach młodzieżowych zanotował niesamowity bilans – 68 goli w 68 meczach, co przyciągnęło uwagę skautów Anderlechtu.

Do akademii RSC Anderlecht dołączył jako nastolatek i tam jego rozwój mocno przyspieszył. W drużynach młodzieżowych strzelił 121 bramek w 88 spotkaniach, a w dniu 16. urodzin podpisał pierwszy profesjonalny kontrakt. Już w sezonie 2009/2010 został królem strzelców belgijskiej Eerste klasse z dorobkiem 15 goli, a z Anderlechtem sięgnął po mistrzostwo i Superpuchar Belgii.

Na poziomie seniorskiej drużyny „Fiołków” rozegrał łącznie 98 meczów i zdobył 41 bramek. Taki start – tytuł króla strzelców ligi, regularne trafienia w Lidze Europy UEFA i gole w wieku 16–17 lat – sprawił, że po Lukaku sięgnęła Chelsea FC, płacąc Anderlechtowi około 15 mln euro.

Premier League – Chelsea, West Brom i Everton

W Anglii Belg nie przebił się od razu. W pierwszym podejściu do Chelsea (2011–2014) dostawał mało minut, dlatego wysłano go na wypożyczenie do West Bromwich Albion. Tam w sezonie 2012/2013 odpalił – 35 meczów, 17 bramek w Premier League – co potwierdziło, że jego profil silnego napastnika idealnie sprawdza się w lidze o dużej intensywności fizycznej.

Kolejnym krokiem był wypożyczalny, a potem definitywny transfer do Everton FC. Klub z Goodison Park najpierw sprowadził go na rok, a później wykupił za 28 mln funtów (w mediach pojawiała się też kwota ponad 35 mln euro), co było wówczas rekordem Evertonu. W niebieskiej części Liverpoolu Lukaku rozegrał łącznie 166 spotkań, strzelił 87 goli, został królem strzelców Ligi Europy 2014/2015 z 8 bramkami i na stałe wszedł do grona topowych napastników Premier League.

Manchester United i rekordowy transfer do Interu

Latem 2017 roku napastnik trafił do Manchesteru United. Angielski gigant zapłacił za niego około 85 mln funtów, podpisując pięcioletnią umowę z opcją przedłużenia. Na Old Trafford Belg sięgnął po dwa sezony w roli podstawowego atakującego – w tym czasie zagrał 96 meczów i zdobył 42 bramki we wszystkich rozgrywkach, notując mecze m.in. w Lidze Mistrzów.

W 2019 roku United zdecydowało się na sprzedaż snajpera do Interu Mediolan, który przelał na konto Anglików około 74 mln euro. Przenosiny do Serie A okazały się punktem zwrotnym – Lukaku w Mediolanie trafił do projektu budowanego wokół jego atutów fizycznych, wykończenia akcji i gry tyłem do bramki.

Inter, powrót do Chelsea i wypożyczenia we Włoszech

W Interze Mediolan Lukaku w ciągu dwóch sezonów (2019/2020 i 2020/2021) rozegrał 95 meczów i strzelił 64 gole. Był czołową postacią drużyny, która zdobyła Mistrzostwo Włoch 2021, dotarła do finału Ligi Europy i przywróciła Nerazzurrim status ligowej potęgi. W tym okresie zgarnął m.in. nagrodę dla Piłkarza sezonu Serie A 2020/2021 oraz tytuł Najlepszego Piłkarza Serie A 2021.

Latem 2021 roku Belg wrócił do Chelsea za rekordowe dla londyńczyków około 115 mln euro. W teorii miał być brakującym ogniwem w ataku, w praktyce epizod na Stamford Bridge zakończył się rozczarowaniem – 44 mecze i 15 goli to solidny, lecz nie topowy bilans. Udało mu się jednak zdobyć Klubowe Mistrzostwo Świata 2021, w których został królem strzelców z 2 trafieniami.

Po jednym sezonie Chelsea zgodziła się na wypożyczenie z powrotem do Interu, gdzie w rozgrywkach 2022/2023 Lukaku dołożył kolejne gole w Serie A i Pucharze Włoch. Następnie, latem 2023 roku, przeniósł się na wypożyczenie do AS Romy. W barwach rzymskiego klubu zdobył 21 bramek w 47 spotkaniach, co otworzyło mu drogę do definitywnego transferu do Napoli w 2024 roku.

W całej karierze klubowej Lukaku ma na koncie ponad 670 oficjalnych meczów i 315 bramek, co czyni go jednym z najrówniej strzelających napastników swojego pokolenia.

Jakie są najważniejsze liczby w karierze Lukaku?

Statystyki Belga budują obraz napastnika, który przez kilkanaście sezonów utrzymywał bardzo wysoki poziom skuteczności. Na poziomie klubowym jego bilans to ponad 516 meczów ligowych i 238 bramek, do tego dochodzą występy w pucharach krajowych oraz europejskich pucharach (Liga Mistrzów i Liga Europy UEFA).

Duże wrażenie robi też licznik w reprezentacji. Do marca 2025 roku Lukaku uzbierał 122 oficjalne występy w seniorskiej kadrze Belgii i 88 goli. Jest nie tylko najlepszym strzelcem w historii Czerwonych Diabłów, ale również jednym z najskuteczniejszych napastników w meczach międzypaństwowych w Europie XXI wieku.

Najważniejsze rekordy i osiągnięcia statystyczne

W kilku obszarach Lukaku zapisał się w historii europejskiego futbolu statystykami, które trudno będzie poprawić:

• najlepszy strzelec reprezentacji Belgii – rekord zaczął od 31 goli, by dojść do 88 trafień,
• rekord eliminacji do Euro 2024 – 14 goli w zaledwie ośmiu meczach kwalifikacyjnych,
• rekord Belgii na mistrzostwach świata – 6 bramek na mundialach do 2026 roku, więcej niż Marc Wilmots,
• król strzelców kilku ważnych rozgrywek: Eerste klasse 2009/2010 (15 goli), Liga Europy 2014/2015 (8 goli), Klubowe Mistrzostwa Świata 2021 (2 gole), Liga Narodów UEFA 2020/2021 (6 goli).

Jeśli spojrzysz na poszczególne kluby, w których występował, widać pewną stałą zależność: przy regularnych minutach Lukaku kończył sezon z dwucyfrową liczbą goli – niezależnie od ligi czy stylu gry drużyny.

Co osiągnął Lukaku w reprezentacji Belgii?

Debiut w seniorskiej kadrze Belgii napastnik zaliczył już w marcu 2010 roku, mając niespełna 17 lat. Wcześniej, we wrześniu 2009 roku, trafił do siatki w debiucie w reprezentacji U-21. Z czasem stał się absolutnym filarem ofensywy Belgii i uczestniczył we wszystkich wielkich turniejach od mundialu 2014 aż po mistrzostwa świata 2026.

Na Mistrzostwach Świata 2014 w Brazylii strzelił pierwszego gola w turnieju przeciwko USA w 1/8 finału i miał udział przy awansie do ćwierćfinału. Podczas mundialu 2018 w Rosji zanotował cztery trafienia – dwa z Panamą i dwa z Tunezją – zdobywając Brązowego Buta i prowadząc Belgię do brązowego medalu, czyli najlepszego wyniku w historii tej reprezentacji.

Na Euro 2016 we Francji zaliczył dublet z Irlandią, a na przełożonym Euro 2020 (rozgrywanym w 2021 roku) znów był jednym z najbardziej widocznych piłkarzy. Strzelił dwa gole Rosji i jednego Finlandii, a w ćwierćfinale trafił z rzutu karnego przeciwko Włochom. Po tym turnieju jako jedyny Belg trafił do oficjalnej drużyny mistrzostw Europy według UEFA.

Rekordy kadrowe i turniej 2026

Za przełomowy moment w kadrowej karierze Lukaku uznaje się 2017 rok, gdy wyrównał i potem pobił rekord bramek w reprezentacji Belgii. Najpierw zrównał się z Bernardem Voorhoofem i Paulem Van Himstem, by kilka dni później – po golu z Japonią – zostać samodzielnym rekordzistą. 6 czerwca 2018 roku oficjalnie przypieczętował ten status trafieniem w sparingu z Egiptem.

W kwalifikacjach do Euro 2024 pobił rekord goli strzelonych w jednej kampanii eliminacyjnej – w ośmiu meczach zanotował 14 trafień. Na Euro 2024 w Niemczech jego występy budziły emocje nie tylko z powodu goli, ale też z powodu dwóch trafień anulowanych przez VAR w meczu ze Słowacją.

Na Mistrzostwach Świata 2026 Belg rozbudował swoją legendę. W meczu grupowym z Nową Zelandią wszedł z ławki rezerwowych i minutę po pojawieniu się na boisku strzelił gola, zostając najlepszym strzelcem Belgii w historii mundiali z 6 bramkami. W kolejnych rundach dokładał trafienia z Senegalem i USA, często pojawiając się jako rezerwowy, który zmienia obraz meczu.

Lukaku łączy w reprezentacji trzy role – rekordowego strzelca, lidera szatni i piłkarza, który od 2010 roku jest symbolem złotego pokolenia belgijskiego futbolu.

Jakim typem piłkarza i człowieka jest Romelu Lukaku?

Statystyki opisują liczby, ale w przypadku Lukaku równie mocno wybrzmiewa jego historia życiowa. Dorastał w biednej rodzinie w Brukseli. Ojciec, Roger Lukaku – były reprezentant Zairu – po zakończeniu kariery wpadł w problemy finansowe. Matka utrzymywała dom jako sprzątaczka, a sam Romelu wspominał, że jako dziecko pił rozwodnione mleko i grał w butach o dwa rozmiary za małych, bo nie było środków na nowe.

W jednym z głośnych wywiadów stwierdził, że ma „największą siłę mentalną na świecie”, bo pamięta, jak siedział w ciemnym mieszkaniu z bratem Jordanem i matką, modląc się o lepszy czas. Twierdzi, że właśnie wtedy obiecał sobie, że zostanie piłkarzem, by już nigdy nie widzieć płaczącej mamy. Dziś otwarcie mówi, że gra dla rodziny i dla Boga.

Jest praktykującym katolikiem – regularnie sięga po Pismo Święte, często po golach unosi ręce do góry w geście podziękowania. Na jednym ze zdjęć z mundialu widać go modlącego się z uniesionymi rękami obok Fidela Escobara z reprezentacji Panamy, co dobrze pokazuje jego sposób przeżywania wiary.

Języki, wykształcenie i wizerunek poza boiskiem

Lukaku to nie tylko boiskowy siłacz. Zna sześć języków, ukończył studia wyższe z zakresu Public Relations i bardzo świadomie podchodzi do swojego wizerunku. Występował w kampanii reklamowej Maserati Levante Trofeo (2021) oraz w głośnej kampanii „Calvins or nothing” marki Calvin Klein (2022), budując pozycję globalnej twarzy futbolu.

Wizerunek boiskowego „kolosa” przełamuje też jego zachowanie w trudnych momentach dla innych. Podczas Euro 2020 po golu z Rosją podbiegł do kamery i wykrzyczał „Chris, I love you”, dedykując trafienie Christianowi Eriksenowi, który wcześniej na turnieju przeżył zatrzymanie akcji serca. Obaj grali wtedy razem w Interze Mediolan, a ten gest mocno zapisał się w pamięci kibiców.

Kontuzje i wydłużanie kariery

Po trzydziestce Lukaku coraz częściej musi zarządzać obciążeniami. W sezonach 2025 i 2026 zmagał się z urazami uda, a od marca do czerwca 2026 leczył kontuzję biodra. Dla napastnika opartego na dynamice i sile to poważne wyzwanie, dlatego sztab Napoli stopniowo inaczej rozkładał jego minuty, częściej wykorzystując go jako zmiennika w kluczowych momentach spotkań.

Mimo tych problemów Belg nadal potrafi decydować o wyniku meczu w pojedynczej akcji – czy to z ławki, czy od pierwszej minuty. Właśnie takie występy rezerwowego, zakończone golem, widzieliśmy na mundialu 2026 przeciwko Nowej Zelandii, USA czy Senegalowi.

Jak prezentują się najważniejsze etapy kariery Lukaku?

Jeśli chcesz szybko porównać etapy klubowe Belga, pomaga spojrzeć na nie jak na kilka wyraźnych rozdziałów: młodość w Anderlechcie, eksplozja w Premier League, szczytową formę w Interze oraz dojrzałe lata w Serie A, zakończone przenosinami do Napoli. W uproszczeniu jego droga wygląda tak:

Po dodaniu wszystkich klubów, sezonów i turniejów widać zawodnika, który w 2026 roku ma za sobą kilkanaście lat gry na najwyższym poziomie, a wciąż pozostaje ważnym ogniwem zarówno Napoli, jak i reprezentacji Belgii.