Gdzie gra Frankowski? Aktualny klub i pozycja na boisku

W sezonie 2025/2026 Przemysław Frankowski gra we Francji – jego aktualnym klubem jest Stade Rennais FC, do którego jest wypożyczony z RC Lens. Na boisku najczęściej występuje jako boczny pomocnik lub wahadłowy, a w niektórych zestawieniach jest prowadzony też jako boczny obrońca. Jeśli śledzisz reprezentację Polski i chcesz wiedzieć dokładnie, gdzie dziś gra „Franek” i na jakiej pozycji trenerzy wykorzystują jego atuty, w tym tekście znajdziesz wszystkie najważniejsze informacje.

Gdzie teraz gra Przemysław Frankowski?

Od sierpnia 2025 roku Przemysław Frankowski jest piłkarzem Stade Rennais, do którego został wypożyczony z RC Lens. Francuski klub z Bretanii sięgnął po niego po bardzo udanych sezonach w Ligue 1, gdzie Polak dał się poznać jako jeden z najbardziej energetycznych skrzydłowych w lidze. Umowa wypożyczenia do Rennes obowiązuje do końca sezonu, natomiast jego właściwym pracodawcą pozostaje zespół z Lens, z którym jest związany kontraktem do 30 czerwca 2028 roku.

Wcześniej, od 5 sierpnia 2021 roku, występował bezpośrednio w RC Lens – wtedy podpisał swój pierwszy kontrakt z francuskim klubem, przechodząc z Chicago Fire po udanej przygodzie w MLS. Tam już w 2019 roku strzelił debiutanckiego gola przeciwko New England Revolution, pokazując, że dobrze odnajduje się w intensywnym, fizycznym futbolu, a to przygotowało go do przenosin do jednej z topowych lig w Europie.

Aktualny stan na rok 2026 jest taki: Frankowski jest zawodnikiem RC Lens, ale sezon 2025/2026 rozgrywa na wypożyczeniu w Stade Rennais FC.

Jaką pozycję na boisku zajmuje Frankowski?

W oficjalnych zestawieniach kadry i statystykach Przemysław Frankowski jest opisywany jako pomocnik. W praktyce jego rola jest jednak szersza – to typowy gracz „bocznego pasa”, który może zagrać jako klasyczny prawoskrzydłowy, wahadłowy w ustawieniu z trójką stoperów, a także jako ofensywnie usposobiony boczny obrońca. W niektórych bazach danych funkcjonuje wręcz jako „obrońca”, bo w systemie 3-5-2 często zaczynał akcje z głębi pola.

W RC Lens Polak błyszczał przede wszystkim na prawym wahadle. W Ligue 1 regularnie pokonywał kilkanaście kilometrów w meczu, łącząc intensywny pressing, wspieranie środka pola i wejścia w pole karne. W Stade Rennais wykorzystuje podobny profil – trenerzy stawiają go tam, gdzie potrzebują szybkości, dośrodkowań i dobrego ustawienia taktycznego przy przejściu z ataku do obrony.

Najbardziej naturalna rola Frankowskiego to szybki, wybiegany boczny pomocnik, który potrafi być jednocześnie skrzydłowym, wahadłowym i wspierającym obrońcą.

Jak wyglądała droga Frankowskiego do Ligue 1?

12 kwietnia 1995 roku w Gdańsku urodził się zawodnik, który dziś ma już 31 lat i status reprezentanta Polski z ponad 50 występami. Pierwsze piłkarskie kroki stawiał w Lechii Gdańsk, przechodząc całą ścieżkę szkolenia – od zespołów juniorskich, przez drużynę Młodej Ekstraklasy, aż do rezerw (Lechia II Gdańsk) w III lidze. To właśnie tam, 6 października 2012 roku, zdobył swoją pierwszą bramkę w seniorskiej piłce w meczu z Pogonią II Szczecin.

Prawdziwy start na najwyższym poziomie dał mu debiut w Ekstraklasie – 14 kwietnia 2013 roku wszedł na boisko w ligowym meczu Lechii z Jagiellonią Białystok. Kilka tygodni później, 27 kwietnia, zanotował pierwszego gola w elicie przeciwko Podbeskidziu Bielsko-Biała, a to trafienie stało się 150. bramką Lechii po powrocie do najwyższej klasy rozgrywkowej.

Przejście do Jagiellonii Białystok

1 sierpnia 2014 roku podpisał kontrakt z Jagiellonią Białystok. Tam przyjął numer 21, który wcześniej nosił słynny napastnik Tomasz Frankowski – to symboliczne przejęcie numeru pokazało, jaką nadzieję pokładano w młodym skrzydłowym. Już rok później, 9 lipca 2015 roku, zadebiutował w europejskich pucharach w meczu z Kruoja Pokroje, zdobywając klasycznego hat-tricka (bramki w 64., 75. i 80. minucie) w zwycięstwie 8:0.

W białostockim klubie ugruntował swoją pozycję jako jeden z najdynamiczniejszych zawodników ligi. Grał zarówno w Ekstraklasie, jak i w kwalifikacjach europejskich, a rywalizacje z takimi drużynami jak Omonia Nikozja budowały jego doświadczenie i wizerunek piłkarza, który nie boi się większej sceny.

Transfer do MLS i powrót do Europy

22 stycznia 2019 roku ogłoszono jego transfer do Chicago Fire. W Stanach Zjednoczonych trafił na ligę, w której liczy się atletyka i tempo gry, co bardzo pasowało do jego stylu. 9 maja 2019 roku, w meczu z New England Revolution, zdobył debiutanckiego gola w MLS, a jego zespół wygrał 5:0. To był pierwszy poważny sygnał, że Polak dobrze zaadaptował się w nowym otoczeniu.

Po trzech sezonach w MLS (2019–2021) wrócił do Europy. 5 sierpnia 2021 roku podpisał kontrakt z RC Lens, klubem Ligue 1, gdzie w ciągu dwóch pierwszych sezonów ligowych zagrał łącznie 74 mecze, strzelając 11 goli (37/6 i 37/5). Ugruntował sobie pozycję w topowej lidze, a jego wszechstronność sprawiła, że chętnie sięgnęło po niego Stade Rennais.

Jaką rolę pełni w reprezentacji Polski?

Frankowski debiutował w reprezentacjach młodzieżowych już w 2013 roku – najpierw w kadrze U-18 przeciwko Białorusi, później w U-19, gdzie grał m.in. w dwumeczu z Gruzją oraz w spotkaniu ze Słowacją. Wiosną 2018 roku otrzymał pierwsze powołanie do seniorskiej reprezentacji Polski i 23 marca zagrał 85 minut w sparingu z Nigerią.

Od tego momentu na stałe wpisał się w kadrę. Do października 2025 roku uzbierał 51 meczów i 3 bramki, z czego jedną z najważniejszych strzelił 13 października 2019 roku przeciwko Macedonii Północnej – wypełnił wtedy rolę jokera, który wszedł na boisko i już po minucie trafił do siatki po podaniu Roberta Lewandowskiego. W drużynie narodowej funkcjonuje podobnie jak w klubach: gra głównie na prawej stronie, wahając się między pozycją skrzydłowego i wahadłowego.

W kadrze narodowej Frankowski to uniwersalny boczny gracz – raz skrzydłowy, raz wahadłowy, ale zawsze odpowiedzialny za szybkość i przejście z obrony do ataku.

Na jakich turniejach zagrał?

Frankowski był w szerokiej kadrze na Mistrzostwa Świata 2018, jednak ostatecznie nie znalazł się w finale listy Adama Nawałki. Z czasem stał się jednak jednym z graczy turniejowych – wystąpił m.in. na Mistrzostwach Europy U-21 2017, a następnie wziął udział w Euro 2020 i mistrzostwach świata 2022. W 2024 roku znalazł się też w składzie na Euro w Niemczech, co potwierdziło jego stabilną pozycję w reprezentacji.

Jakie są najważniejsze liczby w karierze Frankowskiego?

Statystyki Frankowskiego dobrze pokazują, jak długo utrzymuje on wysoki poziom. Do końca sezonu 2022/2023 rozegrał w piłce klubowej 340 oficjalnych spotkań, w których strzelił 51 goli (318 meczów i 47 bramek w ligach krajowych, 14/2 w pucharach oraz 8/3 w rozgrywkach europejskich). Do tego należy doliczyć kolejne występy i trafienia z sezonów 2023/2024 i 2025/2026, w tym epizod w Galatasaray SK, gdzie wiosną 2025 roku sięgnął po mistrzostwo Turcji.

Jako reprezentant Polski ma na koncie 51 meczów i 3 gole, co jak na bocznego zawodnika – często mocniej angażowanego w pracę w defensywie – jest wynikiem solidnym. Wzrost 175 cm i bardzo dobra motoryka sprawiają, że wciąż jest postrzegany jako gracz, który może z powodzeniem łączyć kilka zadań na boku boiska.

Wartość rynkowa i kontrakt

Według danych rynkowych na 2026 rok wartość rynkowa Frankowskiego wynosi około 6 mln euro. To poziom typowy dla podstawowego zawodnika klubów środka tabeli w ligach TOP 5, ale jednocześnie pokazujący, że jego profil jest poszukiwany i stabilnie wyceniany. Trwający do 30 czerwca 2028 roku kontrakt z RC Lens gwarantuje mu pewne miejsce w piłce na wysokim poziomie jeszcze przez kilka sezonów, nawet jeśli w najbliższych latach będzie się pojawiać kolejne wypożyczenie czy transfer definitywny.

Jak kontuzje wpływały na jego grę?

W latach 2025–2026 Frankowski przechodził kilka przerw w grze z powodu urazów. Dane medyczne odnotowują trzy okresy absencji: od 14 grudnia 2025 do 2 stycznia 2026 roku, następnie od 1 lutego do 13 marca 2026 roku, a później – najdłuższą – od 13 kwietnia do 16 lipca 2026 roku, kiedy zmagał się z kontuzją mięśniową. Dla zawodnika, który bazuje na szybkości i dynamice, takie problemy zawsze są wyzwaniem.

Mimo tych przerw pozostaje jednak w orbicie selekcjonerów i trenerów klubowych, bo jego profil – boczny zawodnik zdolny powtarzać sprinty przez całe spotkanie – wciąż jest bardzo ceniony. Dla kibica oznacza to jedno: nawet po okresach leczenia wciąż można go zobaczyć na boisku w roli, do której przyzwyczaił fanów – szybkiego, wybiegającego wahadłowego lub skrzydłowego.