Gdzie gra Salah? Aktualny klub, pozycja, osiągnięcia

W 2026 roku Mohamed Salah formalnie widnieje jako bez klubu – jego dziewięcioletnia przygoda z Liverpool FC zakończyła się po sezonie 2025/26, a nowy pracodawca nie został jeszcze oficjalnie ogłoszony. Ten lewonożny prawy napastnik pozostaje jedną z ikon współczesnej Premier League i reprezentacji Egiptu, a jego dorobek stawia go w gronie największych gwiazd XXI wieku – również ze względu na wpływ społeczny, jaki wywierał choćby w Anglii. Jeśli chcesz szybko uporządkować informacje o jego aktualnym statusie, pozycji na boisku i najważniejszych osiągnięciach, jesteś we właściwym miejscu. Zachęcam do spokojnej lektury, bo przy takim nazwisku szczegóły robią ogromną różnicę.

Gdzie gra Salah w 2026 roku?

Na połowę 2026 roku najprostsza, ale najuczciwsza odpowiedź brzmi: nie gra obecnie w żadnym klubie. Kontrakt Egipcjanina z Liverpool FC został rozwiązany przed terminem, choć pierwotnie miał obowiązywać do 30 czerwca 2027 roku. Klub z Anfield oficjalnie ogłosił, że po sezonie 2025/26 skrzydłowy odejdzie, a w komunikacie podkreślono, że to moment na godne pożegnanie, a nie jeszcze na prezentację nowego pracodawcy.

Transfermarkt i podobne bazy danych pokazują więc przy jego nazwisku status „Bez klubu”. Jednocześnie media – od BBC Sport po serwisy statystyczne jak Opta – zamykają ten etap liczbami: od 2017 do 2026 roku rozegrał dla The Reds 442 mecze, strzelił 257 goli i zaliczył 123 asysty we wszystkich oficjalnych rozgrywkach, z czego aż 93 asysty przypadły na samą Premier League. To właśnie w lidze angielskiej pobił historyczny rekord Stevena Gerrarda (92 asysty) i stał się najskuteczniejszym obcokrajowcem w dziejach tych rozgrywek, wyprzedzając Sergio Agüero.

Formalny stan na 2026 rok: po odejściu z Liverpoolu Egipcjanin jest bez klubu, a jego kolejny zespół pozostaje niepotwierdzony w oficjalnych komunikatach.

W tle pojawiają się doniesienia o Arabii Saudyjskiej, a konkretnie o Saudi Pro League i klubie Al-Ahli, gdzie miałby zastąpić Riyada Mahreza. Padają kwoty rzędu kilkuset milionów euro, mówi się o jednym z najwyższych kontraktów w historii piłki. Równolegle, jeszcze przed rozpoczęciem Mistrzostw Świata 2026, bardzo poważnie sondowało możliwość jego sprowadzenia także Paris Saint-Germain, widząc w nim gotową gwiazdę do natychmiastowego wejścia w rolę lidera ofensywy.

Nie można też pominąć kontekstu ostatniego sezonu na Anfield. W grudniu 2025 roku Salah publicznie wyraził niezadowolenie ze swojej roli w zespole po tym, jak był kilkukrotnie zdejmowany z boiska i sadzany na ławce rezerwowych przez trenera Arne Slota. Doprowadziło to do chwilowego pogorszenia relacji między oboma panami, a w opinii wielu komentatorów przyspieszyło decyzję o rozstaniu po sezonie 2025/26. Agent Ramy Abbas Issa ucina jednak spekulacje, przypominając, że dopóki nie ma podpisu i oświadczenia, pozostają one tylko scenariuszami na papierze.

Na jakiej pozycji gra Mohamed Salah?

Od początku profesjonalnej kariery Egipcjanin był kojarzony z prawą stroną ataku, ale jego rola na boisku jest szersza niż prosty opis „skrzydłowy”. W Liverpoolu, Romie czy FC Basel łączył przyspieszenie, drybling i wykończenie akcji w sposób, który bardziej przypominał klasycznego strzelca niż bocznego pomocnika.

Warto dodać, że w czasach juniorskich jego ścieżka wyglądała zupełnie inaczej – zaczynał jako lewy obrońca. Przełom nastąpił w młodzieżowych ekipach El Mokawloon, gdy po wygranym 4:0 meczu rozpłakał się w szatni, bo nie zdobył bramki. Trener dostrzegł w tym nie tylko ambicję, ale i ofensywny instynkt, po czym przesunął go do ataku. Od tego momentu kariera Salaha była już nierozerwalnie związana z grą z przodu.

Prawy napastnik

Oficjalne profile opisują jego główną rolę jako prawy napastnik, często schodzący do środka na lewą nogę. Dzięki temu, że jest lewonożny, zagrożenie tworzy zarówno z głębi pola, jak i w okolicach pola karnego – potrafi zakończyć akcję mocnym uderzeniem z dystansu albo szybkim strzałem po krótkim rogu. W systemie Liverpoolu ustawiał się wysoko, bliżej środka niż linii bocznej, często zajmując pozycje typowe dla klasycznej „dziewiątki”.

Inne role w ataku

Statystyki pokazują, że nie był przywiązany wyłącznie do jednego miejsca na boisku. W różnych etapach kariery grał jako środkowy napastnik, cofnięty napastnik albo ofensywny pomocnik ustawiony za głównym strzelcem. W Romie wykorzystywano jego szybkość w kontratakach, w Fiorentinie częściej schodził niżej po piłkę, a w reprezentacji Egiptu bywał jednocześnie liderem ataku i kreatorem gry.

Co istotne, aby mógł pełnić te role z seniorami, już w wieku 15 lat – gdy trafił do pierwszej drużyny El Mokawloon – sztab szkoleniowy musiał opracować dla niego specjalny program dietetyczny i treningowy. Jego organizm nie był jeszcze w pełni rozwinięty fizycznie do gry z dorosłymi, dlatego indywidualne podejście do obciążeń i odżywiania stało się jednym z fundamentów późniejszej dynamiki i wytrzymałości Egipcjanina.

Jak wyglądała jego kariera klubowa?

Droga z małej miejscowości Nagrig w gubernatorstwie Gharbia do absolutnej czołówki Europy nie była prosta. Jako nastolatek spędzał po kilka godzin dziennie w drodze na treningi, łącząc szkołę z dojazdami do Kairu. Mimo trudnych warunków, krok po kroku przechodził kolejne szczeble – od lokalnych drużyn młodzieżowych po największe stadiony świata.

Pierwsze lata w Egipcie i Bazylei

Pierwsze profesjonalne minuty zbierał w El Mokawloon SC (Al-Mokawloon Al Arab). W lidze egipskiej zagrał łącznie 44 mecze i strzelił 12 goli, co wystarczyło, by trafić do seniorskiej kadry Egiptu. Po zawieszeniu rozgrywek ligowych w 2012 roku jego talent dostrzegł FC Basel. Szwajcarski klub zaprosił go na testy po sparingu z reprezentacją Egiptu U-23 – wystarczyła jedna połowa i dwa gole, by podpisać z nim kontrakt.

W Bazylei zagrał 79 spotkań, zdobywając 20 bramek i tytuł zawodnika roku w Swiss Super League. Największe wrażenie zrobiły jego występy w europejskich pucharach, zwłaszcza gole przeciwko Chelsea w Lidze Mistrzów i Lidze Europy. To one otworzyły drzwi do Premier League. Jednocześnie ten etap kariery nie był wolny od kontrowersji – w 2013 roku, podczas dwumeczu z Maccabi Tel Awiw, Salah celowo unikał uścisku dłoni z zawodnikami rywali przed rozpoczęciem spotkań, co wywołało szeroką dyskusję w mediach i pokazało, jak silnie piłka bywa spleciona z polityką i emocjami.

Anglia i Włochy przed Liverpoolem

W 2014 roku przeszedł do Chelsea FC za około 11 mln funtów. Ten etap uznaje się dziś za nieudany – w niebieskiej koszulce rozegrał tylko 19 spotkań i zdobył 2 gole. Jego sytuację skomplikowały dodatkowo okoliczności pozaboiskowe: anulowanie rejestracji w egipskim programie edukacyjnym postawiło pod znakiem zapytania dalsze zwolnienie go ze służby wojskowej. Istniało realne ryzyko przymusowego powrotu do kraju i przerwania kariery w Anglii, a sprawę udało się rozwiązać dopiero po interwencji samego premiera Egiptu.

Przełom przyniosły wypożyczenia do ACF Fiorentina i AS Roma w Serie A. W Florencji szybko stał się jednym z liderów ofensywy, a na koszulce wybrał numer 74 – w hołdzie dla 74 ofiar tragicznych zamieszek na stadionie w Port Saidzie. Dla wielu kibiców był to sygnał, że piłkarz, który właśnie przybył do Włoch, nie zapomina o swoim pochodzeniu i dramatach egipskiej piłki. W Rzymie – po wykupieniu go za 15 mln funtów – wyrósł na gwiazdę ligi, z bilansem 83 mecze, 34 gole w barwach Giallorossich.

To właśnie te liczby przekonały Jürgena Kloppa, by ściągnąć go na Anfield. W 2017 roku Anglicy zapłacili Romie 42 mln euro (z możliwością wzrostu do 50 mln), ustanawiając wówczas rekord transferowy klubu. Sześć miesięcy później przebiło go dopiero sprowadzenie Virgila van Dijka za 75 mln funtów.

Dziewięć sezonów na Anfield

W Liverpoolu Egipcjanin przeszedł z poziomu „świetny piłkarz” do statusu absolutnej legendy. Według danych BBC Sport i klubu, przez dziewięć sezonów rozegrał dla The Reds 435–442 spotkania i strzelił 255–257 bramek (różnice wynikają z liczenia części meczów towarzyskich). Ostateczny, najczęściej cytowany bilans w oficjalnych rozgrywkach to 442 mecze, 257 goli oraz 93 asysty w samej Premier League. Dało mu to trzecie miejsce w klasyfikacji strzelców wszech czasów za Ianem Rushem i Rogerem Huntem, a jednocześnie pozwoliło przebić klubowy rekord asyst Stevena Gerrarda w lidze.

Salah stał się też rekordzistą Liverpoolu pod względem występów w Lidze Mistrzów – w marcu 2026 roku zaliczył swoje 81. spotkanie w tych rozgrywkach dla The Reds, wyprzedzając Jamiego Carraghera. Sumarycznie, z dorobkiem 63 goli w europejskich pucharach (w tym około 50 w samej Champions League), został najskuteczniejszym afrykańskim zawodnikiem w historii rozgrywek UEFA.

Dla uporządkowania liczb warto spojrzeć na skrócone zestawienie jego gry w najważniejszych klubach:

Na Anfield wygrał praktycznie wszystko: Liga Mistrzów UEFA 2018/2019, mistrzostwo Anglii w Premier League, Klubowe Mistrzostwo Świata FIFA, Superpuchar Europy, Puchar Anglii oraz Puchar Ligi. Do tego czterokrotnie sięgał po tytuł króla strzelców ligi (m.in. w sezonach 2017/18 – 32 gole i 2024/25 – 29 goli), a w kampanii 2024/25 dorzucił rekordowe 18 asyst, łącznie 47 udziałów bramkowych.

Sezon 2024/25 zapisał się w historii Premier League jako absolutny majstersztyk indywidualny – Salah jako jedyny piłkarz w dziejach ligi zdobył w jednej kampanii potrójną koronę: Król Strzelców, Playmaker of the Season (najlepszy asystent) oraz Piłkarz Sezonu. W grudniu 2024 roku ustanowił kolejne rekordy: 7 asyst i 14 udziałów przy bramkach w jednym miesiącu, a już 22 grudnia 2024 r. był pierwszym zawodnikiem w historii ligi z dwucyfrową liczbą goli i asyst jeszcze przed świętami Bożego Narodzenia.

Łącznie w barwach Liverpoolu w Premier League uzbierał 277 bezpośrednich udziałów przy bramkach (gole plus asysty), czym pobił rekord Wayne’a Rooneya w liczbie takich „punktów” dla jednego klubu w całej historii ligi. To połączenie kolekcji trofeów i stabilnie wysokiego poziomu przez dziewięć sezonów sprawia, że jego nazwisko na stałe wpisało się w futbolowy pejzaż Anglii.

Jakie osiągnięcia ma na koncie?

Jeśli spojrzeć na jego karierę przez pryzmat suchych numerów, otrzymujemy profil zawodnika, który od lat dominuje zarówno na poziomie klubowym, jak i reprezentacyjnym. Dla Egiptu rozegrał już ponad 115–120 meczów i zdobył ponad 65 goli, stając się najlepszym strzelcem w historii kadry. Jest również rekordzistą afrykańskich kwalifikacji do mistrzostw świata z dorobkiem 20 bramek, wyprzedzając takich snajperów jak Didier Drogba czy Samuel Eto’o. Wciąż czeka na triumf w Pucharze Narodów Afryki, gdzie dwukrotnie dochodził do finału (2017 i 2021), ale sam fakt regularnej gry o medale pokazuje jego wpływ na drużynę narodową.

Na turniejach kontynentalnych i światowych dopisał w połowie lat 20. kolejne historyczne rozdziały. Podczas Mistrzostw Świata 2026 poprowadził Egipt jako kapitan do pierwszego w historii awansu do 1/8 finału, a także do pierwszych zwycięstw tego kraju na mundialu. Został najskuteczniejszym egipskim strzelcem w historii mistrzostw świata (3 gole) oraz najstarszym Egipcjaninem, który zdobył bramkę na tym turnieju – mając 34 lata i 6 dni. W meczu z Belgią (15 czerwca 2026 r.) zanotował asystę, stając się pierwszym afrykańskim piłkarzem, który zaliczył ostatnie podanie przy bramce w dniu swoich urodzin na mundialu.

W Pucharze Narodów Afryki ustanowił z kolei unikalny rekord: jest pierwszym i jak dotąd jedynym zawodnikiem, który strzelał gole przeciwko 11 różnym reprezentacjom narodowym w historii tych rozgrywek. Tak szerokie spektrum rywali pokazuje, że przez lata był stałym punktem odniesienia dla całej generacji egipskiej kadry.

Najczęściej przywoływane wyróżnienia indywidualne to:

• 4 Złote Buty Premier League – 2017/18, 2018/19, 2021/22, 2024/25,
• tytuł Piłkarza roku w Afryce według CAF w 2017 i 2018 roku,
• nagroda BBC African Footballer of the Year w tych samych sezonach,
• Golden Foot 2021 za całokształt kariery,
• nagroda FIFA Puskás Award 2018 za bramkę w derbach Merseyside,
• wielokrotne tytuły Piłkarza Roku w Anglii przyznawane przez PFA i FWA.

W Premier League Egipcjanin jest rekordzistą pod względem liczby goli zdobytych lewą nogą, najskuteczniejszym afrykańskim strzelcem w historii tych rozgrywek oraz najskuteczniejszym obcokrajowcem ogółem.

Statystycy Opta wyliczyli, że przez dziewięć sezonów na Anfield „Król Egiptu” był piłkarzem z największą liczbą bramek w lidze (około 189), największą liczbą asyst (ponad 90), największą liczbą strzałów na bramkę i stworzonych sytuacji z gry. Do tego dochodzi ponad 50 goli w Lidze Mistrzów UEFA, co daje mu miano najskuteczniejszego afrykańskiego zawodnika w historii tych rozgrywek i 63 gole we wszystkich europejskich pucharach łącznie.

Na liście rekordów klubowych i ligowych znajdziemy między innymi:

• rekord 32 goli w 38-meczowym sezonie Premier League (2017/18),
• najwięcej goli lewą nogą w historii ligi angielskiej,
• trzecie miejsce na liście strzelców Liverpoolu wszech czasów,
• rekordową liczbę asyst w Premier League w barwach The Reds,
• rekord liczby bezpośrednich udziałów przy bramkach dla jednego klubu w historii Premier League (277 dla Liverpoolu),
• najszybszy hat-trick w historii Ligi Mistrzów – 6 minut i 12 sekund.

Jego liczby i wpływ na grę nie zawsze przekładały się jednak na pełne docenienie w plebiscytach. Czwarte miejsce w Złotej Piłce 2025 i brak nominacji rok wcześniej wywołały gorącą dyskusję. Część ekspertów i dziennikarzy sugerowała, że Salah jest systematycznie niedoceniany w Europie – wskazywano na możliwe uprzedzenia kulturowe, jego pochodzenie oraz otwarte, publiczne wsparcie dla Palestyny jako czynniki wpływające na ocenę jego dokonań poza boiskiem.

Co dalej z karierą Salaha?

W wieku 34 lat Egipcjanin stoi przed jednym z najważniejszych wyborów w sportowym życiu. Ma za sobą triumfy z Liverpoolem, wieloletnią dominację w Premier League, występy na Mistrzostwach Świata i igrzyskach olimpijskich. Pytanie brzmi: czy zdecyduje się na jeszcze jeden projekt w Europie na najwyższym poziomie, czy wybierze bardziej egzotyczny kierunek – jak Saudi Pro League – z naciskiem na finansową stronę kontraktu?

Media często wymieniają trzy filtry, przez które patrzy się na taki wybór: poziom ligi, rola w zespole i długość umowy. W przypadku piłkarza, który przez lata był pierwszą opcją w ataku Liverpoolu i kapitanem reprezentacji, trudno wyobrazić sobie rolę „dodatku” do składu. Nowy klub będzie musiał zaoferować mu nie tylko wysokie wynagrodzenie, lecz także jasne miejsce w hierarchii i plan gry dostosowany do wciąż bardzo wysokich, choć nieco inaczej rozłożonych, możliwości fizycznych.

Poza saudyskim Al-Ahli nie milkną plotki o zainteresowaniu ze strony PSG, które po zmianach kadrowych szuka gotowych gwiazd do prowadzenia zespołu w Lidze Mistrzów. Sam Salah nie deklaruje publicznie preferencji, ale po udanym mundialu 2026 jego nazwisko naturalnie pojawia się w kontekście klubów, które chcą łączyć sportową ambicję z globalną rozpoznawalnością marki.

Agent Ramy Abbas Issa podkreśla, że prawdziwe informacje o przyszłości jego klienta pojawią się dopiero wtedy, gdy podpis znajdzie się na kontrakcie, a klub i zawodnik wspólnie ogłoszą decyzję.

Do tego czasu w statystykach transferowych przy jego nazwisku widnieje jedno, proste hasło: „Bez klubu (od 1 lipca 2026)”. Dla kibiców oznacza to jedno – aby odpowiedzieć sobie na pytanie „gdzie gra Salah?”, trzeba dziś sięgnąć nie do archiwalnych składów Liverpoolu, ale do bieżących komunikatów i list zawodników niezwiązanych kontraktem. Tak wygląda aktualna sytuacja jednej z największych gwiazd współczesnego futbolu.

Życie prywatne, inspiracje i działalność charytatywna

Obraz Salaha nie kończy się na golach i asystach. Jako chłopiec z Nagrig dorastał, oglądając w telewizji swoich idoli – szczególnie Ronaldo (Luisa Nazário de Limę), Zinedine’a Zidane’a i Francesco Tottiego. Ten ostatni stał się dla niego później wzorem także z bliska, gdy sam trafił do Romy.

Jego popularność wykracza daleko poza boisko. Badanie naukowe opublikowane w American Political Science Review w 2021 roku wykazało, że transfer Salaha do Liverpoolu przyczynił się do spadku przestępstw z nienawiści w mieście o około 16% oraz istotnego ograniczenia islamofobicznych komentarzy w sieci wśród kibiców. Stał się więc nie tylko gwiazdą sportową, ale też symbolem pozytywnej reprezentacji muzułmanów w zachodniej przestrzeni publicznej.

Egipcjanin słynie również z gestów wobec pojedynczych osób. Gdy dom jego rodziny w Nagrig został okradziony, a sprawcę ujęto, Salah przekonał ojca do wycofania oskarżeń. Zamiast domagać się surowej kary, wspomógł złodzieja finansowo i pomógł mu znaleźć legalną pracę, pokazując, że dla niego resocjalizacja i druga szansa znaczą więcej niż odwety.

Na co dzień regularnie wspiera także swoją rodzinną społeczność – ponad 450 ubogich rodzin w Nagrig otrzymuje od niego stałe wsparcie finansowe, a w czasie kryzysu gospodarczego przekazał około 300 tysięcy dolarów na rzecz egipskiego rządu. Jego ramię pomocne wyciągane jest też ponad podziałami religijnymi: w 2022 roku Salah przekazał 3 miliony funtów egipskich na odbudowę koptyjskiego kościoła Abu Sefein w Gizie po tragicznym pożarze, w którym zginęło ponad 40 osób. Ten gest wobec chrześcijańskiej mniejszości w Egipcie zyskał szerokie uznanie i podkreślił jego rolę jako łącznika między wspólnotami.

Jego status narodowej ikony widać było szczególnie podczas wyborów prezydenckich w 2018 roku. Ponad milion Egipcjan oddało nieważne głosy, skreślając oficjalnych kandydatów i dopisując na kartach wyborczych nazwisko „Mohamed Salah”. To symboliczny, ale wymowny dowód zaufania, jakim obdarza go społeczeństwo.

Również w Wielkiej Brytanii jego wpływ nie ogranicza się do piłki. Znalazł się na prestiżowej Sunday Times Tax List jako jeden z największych płatników podatków za rok 2025, z szacowanym zobowiązaniem rzędu 14,5 miliona funtów. Dla części opinii publicznej stał się wzorem dobrze zarabiającego sportowca, który uczciwie partycypuje w systemie podatkowym kraju, w którym pracuje.

Poza boiskiem Salah pozostaje człowiekiem o prostych przyzwyczajeniach. Jego ulubionym daniem jest tradycyjne egipskie koszari – sycąca, popularna potrawa z ryżu, makaronu, soczewicy i ciecierzycy z sosem pomidorowym. To mały, ale charakterystyczny detal: mimo globalnej sławy i życia w Anglii, wciąż najchętniej wraca do smaków dzieciństwa.